Les van Klein Duimpje

Klein Duimpje en de Reus06-08-2012 | Boven het bureau prijkt een oud schilderij van een grote, slapende reus. Of het raadzaam is deze luiaard in een werkomgeving op te hangen, betwijfel ik. ¬†Te meer wanneer blijkt dat het schilderij de reus uit Klein Duimpje verbeeldt, die – naar zijn buik te zien – zojuist zijn eigen kinderen opgegeten heeft. Gruwelijk, maar waar in sprookjesland. Al bladerend door de verzamelde werken van Grimm, Perrault en Andersen kom ik meerdere van dit soort situaties tegen. Is het wel ‘pedagogisch verantwoord’ dit te herhalen? Kinderen schijnen het echter prima te vinden. Ze scheiden het goede van het kwade en weten ook de bijbehorende straf of beloning te waarderen. Uiteindelijk draait het toch om de verscholen boodschap in de sprookjes, en die is meestal positief. Voor Klein Duimpje geldt: wie niet sterk is moet slim zijn. Denk maar aan het gezichtsbedrog, wanneer Klein Duimpje de mutsjes van de slapende kinderen verwisseld… Het strooien van de kiezelsteentjes en broodkruimels, om de weg terug te kunnen vinden… En wat als die zevenmijlslaarzen echt zouden bestaan… Al verder werkend bedenk ik: hoe kunnen we de volgende reus te slim af zijn?